Quote…

De leukste quote die ik voorbije week op tv zag/hoorde passeren was vorige zondag in “De Mol”!

Eén van de vrouwelijke deelneemsters kreeg van haar medekandidaten te horen dat haar partner, die voor deze aflevering was mogen opdraven in het programma, precies toch wel de broek leek te dragen in hun gezin!

Waarop haar toch wel gevatte antwoord was… ja, maar ik draag de corrigerende onderbroek!

Ik vond dat schitterend gereageerd van harentwege!

Kleine dingetjes…

Kleine geneugten, voor sommige mensen meer dan waarschijnlijk onnozelheden maar voor mij een bron van vreugde voor mijn hart.

En wat zijn die kleine vreugdebronnen dan?

Tijdens een fietstocht verwonderd kijken hoe mooi glad de boer zijn akker heeft geploegd en gefreesd, hoe groen de bomen ondertussen weer getooid zijn, hoe de vogeltjes tjilpen.

Ik kijk ook al uit naar de bermen die kortelings weer bezaaid gaan zijn met klaprozen, margrieten en ander moois.

@Daisy

Kleine natuurelementen die mijn hart doen opspringen van vreugde.

Ik gooi er nog maar eens een cliché tegenaan… wie het kleine niet eert…

Maai mei niet…

Het is nog niet zover… dus ik haalde vandaag voor ‘t eerst dit jaar de grasmaaier van onder het stof. Kwestie van met de paasdagen een ietwat “deftige pelouse” te hebben waar de klokken hun gerief kunnen droppen!

De “pelouse” ziet groen, maar van gras is niet veel sprake… op sommige stukken staat meer ander groen dan gras… máár het is groen!

En langs de haagkant liet ik een stuk onaangeroerd. Daar zijn zo maar op een keer blauwe boshyacinten beginnen groeien. Ook dit jaar steken ze weer volop hun blauwe kopjes boven het gras uit.

Ik nam met mijn gsm een kiekje om even bij ObsIdentify te controleren of het wel degelijk om boshyacinten gaat en ik krijg volgende verklaring: 53% basterdhyacint, 28% boshyacint, 13% Spaanse hyacint.

Ja, bastaardjes zijn het zeker! Ik heb ze er niet gepland, maar ze zijn welkom!

Complementair…

Voor complementaire kleuren wil ik even uw aandacht… niet dat ik denk, dat ik mijn lezers hierover nog iets kan bijbrengen…

Er zijn primaire kleuren, er zijn warme en koude tinten en complementaire kleuren versterken mekaar … etc, etc, etc…

Ook in de fotoles gaat het wel eens over kleur, over Adobe RGB en sRGB en het verschil en wat het best te gebruiken en dan komt de leraar op de proppen met de alom gekende kleurencirkel.

Bij Adobe RGB is het kleurenspectrum groter maar hiermee kan je niks op internet, monitors en printers werken, net zoals de meeste printcentrales met sRGB.

Niet dat ik me veel aantrek van wat complementair is, het is eerder wat mijn oog bevalt, waar ik voor kies.

En geel is onweerlegbaar mijn lievelingskleur. Een donkerblauwe broek met gele trui! Top! Maar nu droeg ik onder mijn knalgele trui een kaki broek. Ook top! En zag ik in de winkeletalage niet een volledige venster met zwart en lichtgeel. Ook weer top!

Conclusie: geel is complementair met zowat alle kleuren van de regenboog!

Top toch!

Woordkeuze…

Bij een showbizznieuwtje las ik dat een bv’er bedenkingen had bij de activiteiten van een koppel-collega bv’ers.

Meestal laat ik die showbizz items voor wat ze zijn, alleen af en toe is mijn nieuwsgierigheid te groot. “Typisch vrouwelijk” zeker, om er nog een cliché tegenaan te gooien!

Maar toen ik “bedenkingen” las, wou ik toch wel eens weten welke commentaar de ene op de andere bekende Vlaming had.

Aan het woord bedenkingen hangt voor mij blijkbaar een negatieve connotatie, want de commentaar waar ik van opkeek, had een positieve vibe!

Zo zie je maar hoe de woordkeuze van een journalist bepalend kan zijn voor iemands reactie. Of zit de fout in mijn grijze hersencellen!?

Uiteraard kan het ook opzet geweest zijn van de schrijver om lezers naar zijn stuk te krijgen. Iedere journalist of schrijver weet dat zijn titel de kracht is van het artikel.

Stel dat ik toch een ander woord zou kiezen om bedenking te vervangen… even denken….

Of …

Feel good actie…

Net lees ik onderstaande in een krant… het was vooral de titel van het artikel dat mijn aandacht trok.

Nu geloof ik best dat in die stelling een zekere waarheid schuilt. Alleen al maar mijn eigen bescheiden interieur weer in zijn zonnige gele voorjaarsjasje hullen, maakt me blij.

Ik schuim online wel eens wat interieursites af, maar moet het jammer genoeg daarbij laten. Een heel nieuw interieur of renovatie toestanden moet ik omwille van financiële beknotting aan mij voorbij laten gaan en moet tevreden zijn met kleinere ingrepen maar die maken me gelukkig ook blij.

Hierover schreef ik al eens een logje…

Na de kleuren ingreep oogt onze nest weer vrolijk tegen het paasweekend waarin ik voor de uitgevlogen kroost en hun kuikens een uitgebreide paasbrunch voorzie. Ik weet nu al dat het veel van mijn krachten zal vragen, maar ik kan het niet laten om een mooi gevuld buffet te voorzien.

Vrolijk Pasen!

Met de trein …

Op een relatief korte periode nam ik twee keer de trein. Zelfde rit heen en weer, in totaal al gauw goed voor 4 uur tjokken.

Op geen van de ritten werd mijn vervoerbewijs gecontroleerd. Is dat dan niet het werk van een treinbegeleider? Waar zat die tijdens die vier ritten? Rustig te keuvelen bij de treinbestuurder?

Of gaat mijn gefrustreerde ik weer te kort door de bocht?

Mijn overbuurvrouw heeft haar hele leven “gewerkt” bij de NMBS en maakte destijds met veel bravoure duidelijk dat ze haar kost héél goed verdiende. Waarheid of gestoef… dat laat ik in het midden.

Maar op de website van de NMBS lees ik onder andere dit…

“Je bent het belangrijkste aanspreekpunt voor de reizigers. Hebben zij vragen, dan is het jouw taak om advies te geven. Dat vind ik heel fijn. (naam) treinbegeleidster bij NMBS

Tja… dan moet die in eerste instantie op zijn minst zijn/haar gezicht een keer laten zien!

Dress to impress…

Met hoe ik eruit zie heb ik geen enkel probleem. Nooit gehad, ook al ben ik volgens de gangbare normen van de maatschappij te dik. Das een waarheid als een koe, staat als een paal boven water, valt niet te ontkennen, maar kan me geen moer schelen.

Waar ik me wel aan erger, is dat kledingmakers denken dat wij andere kleding moeten dragen dan de modale medemens. Dat fenomeen snappen mijn grijze hersencellen met de beste wil van de wereld niet!

Ik heb me daarover op deze blog al eerder uitgelaten, maar nu ik graag een mooi tenuetje wil omdat mijn oudste kleinzoon zijn communie doet, word ik weer eens met mijn neus op de feiten geduwd.

Waarom worden niet gewoon alle kleedjes gemaakt van maat XS tot XXL of zelfs nog meer.

Gelukkig is de grote maten mode wat gerestyled tegenover jaren geleden want toen moesten wij vrouwen met een maatje meer ons lichaam verhullen in tenten en laagjes.

Voorlopig wordt het een broek met toch wel een mooi tuniekje, tenzij ik nog een “dress to impress” op de kop weet te tikken!

Den draad…

Voor nek en armen is was op den draad, wasparaplu in mijn geval, nefast.

Toch deed ik het enkele dagen geleden met mijn keukenschorten, de bad-en keukenhanddoeken. En de reden daarvoor is niet ver te zoeken. De onheilspellende gas- en elektriciteitsberichten zijn de boosdoeners.

Alleen het kleine witgoed gaat nog in de droogkast. Als ik hiermee de kosten wat kan drukken zullen mijn knoken dat moeten verduren. Na een kwartiertje rust kunnen die samen met nieuwe adem wel weer een volgende klus aan.

Na het rustkwartiertje even een briefomslag gaan posten, tegelijkertijd in de cm-bus ernaast nog een document voor terugbetaling droppen en dan toch nog vlug even langs de bakker. Het brood is bijna op.

@Daisy

Ik overwoog toen ik vernam dat de broodprijs zou gaan stijgen om een broodmachine aan te kopen. Ik deed al een klein onderzoekje naar kwaliteit en prijs van dergelijke apparaten, maar voor ik een beslissing nam, kwam ik op mijn tellen terug. Ik bedacht plots dat zo’n broodbakmachine misschien best wel wat elektriciteit zou verbruiken met het kneden en bakken van een broodje voor ons tweetjes. Dan lijkt langs de bakker fietsen een betere optie.