Opdracht…

Niet echt Spaans benauwd kreeg ik het gisteren na een telefoontje van een nichtje van hubby. Toch lichtelijk een klein paniekske. Allez tóch van die aard dat ik er vannacht een nachtmerrie door had.

Volgende zondag geven zij en haar echtgenoot een tuinpartijtje voor de familie met als reden dat ze beiden de kaap van de vijftig hebben gerond en ze “zoveel” jaar in het bezit zijn van een officieel boterbriefje.

Haar vraag was of ik, aangezien haar mama (zus van hubby) toch ook al gevraagd had van wat sfeerfoto’s te maken, ook niet wat familieportretten wilde schieten. Ze hadden het daar al vaker over gehad van een mooi portret van alle kinderen te laten maken voor bij hun ouders boven de schouw! Maar ‘t was verdomd moeilijk om iedereen gelijktijdig bij een fotograaf te krijgen en nu deed die gelegenheid zich een keer voor en of ik dan niet fotograaf van dienst wilde zijn.

Ik ben niet zo een portretfotograaf vandaar die lichtelijke paniek.

Tijdens de fotoles als er portret op de agenda staat, kijk en luister ik wel maar hou me meestal op de achtergrond en laat hen die daar meer vreugde uit halen hun gang gaan. We kunnen ook niet allemaal tegelijk rond het model hangen, maar nu heb ik het dus vlaggen.

Hoe stel ik best mijn toestel in? Welke lens gebruik ik best? Ik ben alvast wat gaan inlezen maar zal toch ter plaatse de situatie moeten inschatten qua omgeving, licht en dergelijke…

Ik begon in ieder geval al met de voorbereidingen. Batterijen worden geladen, SD-kaartjes geformatteerd dat zijn zowat de dingen die vandaag op het programma staan terwijl ik wacht op afkoeling en stillekes hoop dat ik deze opdracht volgende zondag tot een goed einde breng.

Dresscode…

Met de hitte tijdens de voorbije dagen wordt aan de dresscode wel eens getornd.

Een deftige bermuda en hemd met korte mouwen of polo voor de man en een zomers tenuetje voor de vrouw het kan en mag wat mij betreft in bepaalde omstandigheden.

En binnenshuis mag het ook best was losser en luchtiger. Sta ik mezelf ook toe. Maar van zodra we ons buitenshuis begeven, hult hubby zich in een lange broek, weliswaar in luchtige zomerstof en zelf zal ik nooit in een mouwloze top en kortgerokt de deur uitgaan. Zou met mijn fysieke kenmerken ook geen zicht zijn, maar dat terzijde. Ja, en ook voor mij is het warm/heet maar ik doe het niet.

En misschien ben ik wat conservatief op dat vlak, maar er zijn grenzen.

Zo had ik enkele dagen geleden toch mijn bedenkingen bij de thuisverpleegster die bij de buren elke ochtend haar opwachting maakt om de geopereerde knie van de buurvrouw te verzorgen.

Ik zag haar weer wegrijden en schrik nu niet, eh… in niks meer dan een bikinibroekje en t-shirt!

Ongezien en ongehoord!

Kinder “humor”…

Mijn oudste kleinzoon van 8 is een clever bazeke! Hij verslaat me sowieso elke keer bij ‘t schaken.

En af en toe moet ik ook heel erg lachen als hij begint te redeneren.

Dan krijg je humor van de bovenste plank!

Onlangs vroeg hij me tijdens het “kinder”sitter, want ze zijn geen baby’s meer, dixit de kleinkinderen zelf, waarom mijn forsballen aan de onderkant van mijn armen zaten! 😂

Een andere keer toen hij logeren was bij zijn tante/meter, zijnde mijn dochter, zus van zijn papa en die in Borgerhout woont en waar hij ontzettend veel bruine mensen op straat zag lopen… of het daar bij haar dan warmer was dan bij hem in het dorp! 🤔

Grappig toch hoe een kinderbrein soms werkt?

Efkes zeuren…

Niet over het warme weer… dat moeten we nemen zoals het komt…

Eigenlijk is dat zoals haast alles te nemen is!

Ziek worden daar kiest een mens ook niet voor!

Maar nu stond ik net wel voor een keuze. Efkens een moeilijke…

Het zit namelijk zo… onze auto niet eens zo héél oud (6jaar) met 115.000 kilometertjes op de teller verkoopt al meer dan een half jaar kuren. Dat zou eigenlijk niet echt mogen. Ook al omdat we het karretje heel plichtbewust altijd goed hebben laten onderhouden. Zelfs een tussentijdse beurt voor we op vakantie gingen, leek ons zinvol.

We hadden op 80.000 km ook al eens een grote storing waardoor we moesten worden gedepanneerd met als oorzaak één of andere kapotte riem. De autofabrikant nam de kosten volledig op zich gezien het een fabricagefout eigen aan het model was. Oef! Wel hield dat in de auto een week missen. Gelukkig ben ik niet te bedeesd en heb om een vervangwagen gepleit en na stevig aandringen ook gekregen.

Nu begon de misérie bij nader inzien al vorig jaar september toen we de boodschap kregen dat er een storing in de motor was. Naar de garage dus. Olie bijgevuld. Klein euvel, vlug verholpen.

Maar daar bleef het niet bij. In december staat de autokeuring geprogrammeerd en dus ook een groot jaarlijks onderhoud. En iedereen weet wat dat kost.

Goed denkt een mens dan… we zijn weer eventjes gerust, ware het niet dat “eventjes” in februari alweer naar de vaantjes was. Alweer een melding motorstoring. Alweer de olie die moest worden bijgevuld.

Als in april dan nog maar een keer hetzelfde euvel zich voordoet en er geen drup olie meer in het reservoir zit, dan begint een mens zich toch vragen te stellen!? Bij nadere inspectie naar de oorzaak en met als resultaat dat de motor dient te worden vervangen, ging ik toch steigeren.

Een nieuwe motor!? Geen sprake van! Ook omdat ik vooruitziend was geweest en we na de storing in februari en na uitvoerig pleiten bij hubby, want die was niet direct om, voor een nieuwe auto gingen. Ik bedenk me nu zo tussendoor dat ik advocaat had moeten worden. Ander merk, andere garage dus.

Maar een nieuwe auto dat is geduld hebben, das alom bekend. Een half jaar is voor de onze de prognose.

Laat dat nu net iets te lang zijn! Vanmorgen weer een storing! Dit keer in het “electronisch circuit”. Blijkt dat, om het simpel te zeggen, de zekeringkast dient te worden vervangen. Kosten, samen met de analyse van vandaag goed voor 650 euro.

Daar sta je dan… doen we dat nog met het vooruitzicht op dat nieuw karretje dat er zit aan te komen, kunnen we het risico nemen van het niet te doen en in panne te vallen. Afspraak voor reparatie dan toch maar gemaakt. Maar stel dat die nieuwe auto er nu voor die dag gaat zijn?

Even in dubio…

Het is weer voorbij…

Niet die mooie zomer, waar Gerard Cox over zong, want tegen het einde van de week voorspelt de weerman alweer onheilspellend hoge temperaturen, dat wordt weer puffen en woelen ‘s nachts.

En net nu we eindelijk weer na vier nachten ongestoord kunnen slapen. Het nachtelijk gebrul en geloei van Graspop is net achter de rug.

Nee, ik ben niet echt fan van metal zoals je hieruit kan opmaken. Sinds de metal meeting een aantal jaren op een iets andere locatie plaatsvind is het te harden. Mijn hart heeft ooit ongewild meegeboenkt op de tonen van bassen.

Enkele nachten geleden dacht ik nochtans dat er een invasie van de “Russen” aan de gang was. Het leek net alsof er een konvooi militaire voertuigen door de lucht ging.

Ik moest denken aan de mensen, vooral de boeren dan die rondom het festivalterrein wonen. Zij moeten vaak al vroeg uit de veren. Tegen de tijd dat de festivalgangers in hun tentje doken, sprongen zij uit hun bed.

Il est cinq heures, Dessel s’endorme… het zou zomaar een lied van Jacques Dutronc kunnen zijn…

Kiekjes met de Sony…

De laatste tijd wat pogingen ondernomen om foto’s te maken met de Sony RX10 iv. Dit toestel meenemen op wat mindere goede fysieke momenten is een luxe. Geen gesleur en gedoe met een hoop materiaal.

Toen ik de eerste keer het toestel ging gebruiken tijdens een uitstap met de fotolesgroep, kreeg ik wat meewarige blikken en commentaar van de leraar.

Alsof ik met een toestel dat buiten de categorie spiegelreflex of systeemcamera geen goeie foto’s zou kunnen maken.

Ik presenteerde maandag in de laatste les van deze module mijn foto’s en weer kwam de vraag… “heb je die gemaakt met “dat toestel”?!

Ja, inderdaad! So what!

@Daisy

Daar is echt niks mis mee, hoor! Getuige het feit dat de 2 laatste foto’s zelfs gekozen werden tot kandidaat om op Instagram, ter promotie van de school, te komen.

Voor de show…

Ik placht wel eens te kijken naar Blind Gekocht op Play 4.

Dit seizoen gepresenteerd door Jani en hij deed dat naar mijn bescheiden mening best goed.

Maar mijn mening of kennis terzake durft wel eens afwijken van wat blijkbaar de mening is van zowat half Vlaanderen, laten we maar zeggen.

Zo lees ik her en der niks dan lovende reacties op het item “Ontspoord” in Iedereen Beroemd op Eén en laat ik me nu gewoon te pletter ergeren aan die kerel in de trein! Buiten het feit dat hij het dan… misschien… af en toe… zo nu en dan… wel eens bij het rechte zou kunnen hebben… ik word echt niet goed van het gebrul dat hij hanteert om zijn gelijk te halen.

Maar goed… terug naar Blind Gekocht. Dit seizoen budgetten van “om van te dromen” tot “oei das wel heel erg weinig”.

Maar het lukte de makelaar om voor iedere kandidaat een huis te vinden, wat op zich een aardige prestatie lijkt.

Maar daar gaat mijn bedenking niet over. Wel over het renoveren en inrichten van die woningen naderhand.

Ik zou het nooit in mijn hoofd halen om aan dergelijke programma’s deel te nemen maar die interieur specialisten mogen hier wel eens langskomen als je ziet wat die allemaal presteren met enkele luttele euro’s.

Een nieuw dak, nieuwe vloeren, soms ook nog ramen vervangen, keuken én badkamer renoveren en dan nog een heel huis van boven tot onder inrichten en restylen!? En dat voor een appel en een ei!

Ja… ik weet voor tv en show kan meer dan in real life!

Bart en Kelly kom maar eens langs, zou ik zeggen!

Spelen met …

Hier in de buurt werden de laatste tijd heel wat dennenbomen gekapt omdat de natuurorganisaties terug willen naar de oorspronkelijke begroeiing van de streek. De dennenbossen werden destijds aangeplant omdat het hout nodig was in de mijnontginning. Maar de steenkoolmijnen zijn verworden tot musea sinds de sluiting eind jaren tachtig.

Ik nam een stuk dennenschors uit het hierachter liggend gekapt bos mee naar huis om er wat mee te experimenteren in lightroom met onderliggend resultaat.

@Daisy