Mooi weer vandaag…

Mooi niet!

Lang uitgekeken naar wat een mooie warme lentedag moest worden.

Warm is het wel, buiten zelfs warmer dan hier binnen. Maar de eerste bui viel al voor twaalven.

Momenteel rommelt het aan het hemelgewelf. Het zal niet lang meer duren voor de hemelsluizen open gaan.

Even afwachten of het nadien nog lukt om toch even het stalen ros van stal te halen.

Toeval…

In de vroege avond las ik op de blog van Anna wat over haar vaccinatie en het volgende…

“mooi kader* : op de foto zie je restaurant ’t Spaans Dak aan de Zoete Waters van Oud-Heverlee. Het ligt tegenover vaccinatiecentrum De Roosenberg waar inwoners van vier gemeenten ten zuiden van Leuven hun vaccin mogen halen”

Wil het lukken dat ik net voor het slapengaan nog even mijn mailbox opendoe en er een promomail van Feeling, een dames maandblad vind, met een bijdrage over de mooiste “verborgen” terrassen van Leuven en wat staat er tussen het lijstje…

Aardig wat reclame voor die zaak op één enkel avondje.

Countdown…

Aftellen naar… dat doen we dezer dagen allemaal, denk ik.

Persoonlijk zijn er wat mij betreft meerdere dingen om naar uit te kijken de eerstvolgende dagen en weken.

Het eerste item op mijn lijstje is zaterdag 8 mei! Ik ga niet als een bezetene een terrasje opzoeken, dat is het niet. Op dat vlak, hoe graag ik het ook zou willen, met een lekker drankje, zonnetje op mijn gezicht, mensjes kijken, blijf ik nog even terughoudend.

Die dag, veel belangrijker, is dat ik dan mijn eerste vaccinatieprik krijg. Hopelijk heb ik er niet teveel last van want de weerman voorspelt heerlijk lenteweer en het zou een opdoffer zijn, moest ik dan strijk liggen.

Verder in mijn agenda staat een bezoekje aan schoonheidspecialiste/voetverzorgster. En vooral de voetjes weer zacht, zal worden geapprecieerd want een keertje noodgedwongen moeten overslaan door de lockdown , is niet bevorderlijk voor een fijn gevoel.

Waar nog meer verheugd naar wordt uitgekeken is het bezoek aan de kapper. Bij de vorige sluiting, die dan ook wel veel langer was, nam ik het heft, qua kleuring, tot tweemaal toe zelf in handen. Deze keer wacht ik “geduldig” af, maar de centimeters grote uitgroei begint me toch danig te storen!

Ik weet het, allemaal pietluttige dingen, buiten die pik dan, maar een goed gevoel is uiterst belangrijk en als dat mede kan door kleine ingrepen aan je uiterlijk, lijkt me daar niks mis mee.

Who pays the ferryman…

Een serie die nog dateert uit de tijd (1977 volgens www) waarin ik niet in de mogelijkheid verkeerde om zoals vandaag met moderne digitale technieken series, films of andere programma’s op te slaan en op een later tijdstip te bekijken. Ik vond het destijds een serie om voor thuis te blijven.

Ook de muziek moet me bevallen hebben want ik kocht toen ook een elpee met de soundtrack. Onlangs echter gaf ik mijn platenspeler, ook een jaren zeventig exemplaar aan dochterlief, want zij en haar lief zijn retro/vintage fans en nu kan ik dus geen vinyl meer draaien. Maar das geen ramp. Met Spotify zo opgelost.

Who pays the ferryman inspireerde me veel jaren later nog tot het maken van een beeld.

Wie betaalt de veerman? De titel verwijst naar de oude Griekse mythe waarin de zielen van de overledenen worden overgebracht naar het hiernamaals over de rivier de Styx met behulp van een veerman, Charon. Om de veerman te betalen worden er munten op de ogen van de overledene gelegd.

Dit is mijn “Charon”…

@Daisy

Wat schaft de pot…

Wat eten we vandaag? Het is één van de vragen die hier wel enkele keren per week valt. Maar óók bij Jeroen Meus, hoorde ik hem gisteren vertellen in zijn dagelijkse kookprogramma op Één.

Sinds ik niet meer uit werken ga en het begin van de coronaperiode, momenten die precies samenvielen, sta ik iedere dag achter het fornuis. Vroeger kon ik bij het thuiskomen van de arbeid geregeld mijn voetjes onder tafel schuiven. Die luxe mis ik wel eens.

Gisteren zette ik een variant van één van de gerechten die Jeroen Meus, deze week in Dagelijkse Kost serveerde, op tafel. Pastaschelpen met prei, zalm en currysaus.

Ik verving de zalm door kip want hubby is geen fan van zalm. Mijn versie was ook een stuk simpeler. Het mag af en toe best wat makkelijker gaan. Ik sneed de kip in heel fijne stukjes, marineerde, bakte en roerde die onder de currysaus en vulde daarmee de conchiglioni.

Het mag af en toe best wat makkelijker gaan! Ik stond nochtans best een hele tijd in de keuken. Ook twee potten verse soep voor de vriezer zijnde aspergesoep en paprika-tomatensoep als resultaat.

Ik snij voor de soep altijd verse groenten. Eens per week staat er op het kerkplein in ons dorp een groentenkraam en daar doe ik mijn voordeel mee. Verse prei, wortelen, witloof, boontjes, sla, tomaten… en zoveel meer. Al die groenten ineens impliceert een paar uurtjes werk want die groenten dienen te worden verwerkt voor soep of als voorraad in de vriezer.

Maar liever dat dan stoffer en blik…

Met stoffer en blik…

Op donderdag, dus ook vandaag komt er bij onze buren sinds enige tijd een poetsvrouw. De dame des huizes is een stukje in de zeventig en kreeg wat veel rug- en knielast en zocht bijgevolg hulp.

De aanwezigheid van de hier boven vermelde poetsvrouw deed me terug denken aan de poetshulp van de buren aan de andere kant.

De herinnering dateert wel van enkele jaren terug want ondertussen is het huis door de eerste eigenaars verkocht aan een jong koppel, nadat het eerst enkele jaren verhuurd werd.

Ik moest altijd grimlachen als de poetshulp haar opwachting maakte. Zij kwam namelijk poetsen in een smetteloos proper huis!

De buurvrouw destijds leed volgens mij aan én voor mij een onbegrijpelijke ziekte, namelijk de kuisziekte. De hele week werd er elke dag wel wat gepoetst, dus op vrijdag had de poetsvrouw mijns inziens niet veel werk.

Het meest lachwekkende, en begrijp me niet verkeerd, ik wil niet lachen met mensen die echte smetvrees hebben, was dat de buurvrouw nadat ze van haar werk thuis kwam op vrijdag, de ramen ging lappen dewelke in de loop van de voormiddag door de poetshulp reeds onder handen waren genomen.

Dat vond ik gewoon hilarisch! Ik dacht altijd, dat mens van hiernaast heeft geen leven! Uit werken gaan en poetsen. is er dan verder niks wat haar interesseert? Ja, een zondags wandelingetje dat kon er nog af, maar verder niks wat in mijn ogen leuk of plezant was, niks hobby of interesse in één of andere activiteit.

Mijn buurvrouw en ik waren mekaars tegenpolen! Poetsen komt bij mij op de laatste plaats. Zij moet vaak gedacht hebben… zou die van hiernaast niet beter ne keer haar ramen zemen in plaats van zich te amuseren met één of andere hobby.

Maar çoit… als zij daar gelukkig mee was, ik zou het een oersaai leven vinden!

Foto opdracht…

Op het einde van een module fotografie wordt er van de deelnemers gevraagd om drie opdrachten uit te voeren. Gezien ik wel eens als “strever” werd betiteld en om die reputatie bijgevolg waar te maken, begon ik er alvast aan.

Opdracht 1 is vrij simpel uit te voeren, nl. een catalogus van 3 foto’s te maken in Lightroom en eventueel daarvan een zip-bestand en deze dienen te worden geüpload in Moodle.

Tweede opdracht heb ik net afgewerkt en ingediend. Een presentatie maken in Lightroom van 3 panoramafoto’s en de originelen, desgewenst met muziek.

@Daisy

Ik gebruikte bovenstaande pano’s, noemde mijn presentatie “English Landscapes”, want dat zijn het effectief, zette er als muziek “The Earth Prelude” onder van Einaudi en als lettertype koos ik voor Britannic Bold, wat ik toepasselijk vond en was tevreden met het resultaat.

Met dat prutsen bijgevolg geen tijd en zin meer in koken, dus als kers op de taart eten we “fish and chips”.

Filmmuziek…

Aan al die prachtfilms zit vaak ook nog een knap staaltje muziek vast, zoals in The Constant Gardener bijvoorbeeld.

Alberto Iglesias tekende voor de soundtrack van deze film. Deze Iglesias heeft voor alle duidelijkheid niks te maken met de charmezanger met dezelfde familienaam.

Alberto Iglesias werd in 2006 de grote winnaar van de World Soundtrack Awards op het Filmfestival van Gent. Iglesias werd uitgeroepen tot soundtrack-componist van het jaar voor zijn muziek in The constant gardener en voor diezelfde muziekscore kreeg hij ook nog eens de prijs van ‘beste originele soundtrack.

Zo inspireerde het lied Kothbiro van Ayub Ogada, uit dezelfde film mij destijds tot het maken van een keramisch beeld.

De filmmuziek van Iglesias bevalt mij uitermate, zoals bijvoorbeeld ook die uit Hable con ella. Na het zien van de film repte ik me daags nadien naar de muziekwinkel om de cd te kopen. Deze componist tekent wel vaker present bij films in een regie van Pedro Almodóvar.

https://youtu.be/SPXs_mdff-g

Film en muziek zijn wel vaker inspiratiebron geweest voor mijn keramiek. Ik maakte eerder al gewag van The weeping meadow van Eleni Karaindrou

Ook de Tunesische componist en oud-speler Anouar Brahem is zo iemand. Zijn lied Halfaouine zag ik zo…

Nu ik het toch over muziek heb dan moet ik ook nog even vermelden dat ik ook grote fan ben van Ludovico Einaudi.

Overbodig voor hen die zijn muziek kennen, maar anders kan je hier even proeven.

https://youtu.be/jIls-lmjl2E

https://youtu.be/lTq2Iuyk1s8

https://youtu.be/56F4oJFQ3fM

Over wissen en censureren…

Laat ik even duidelijk maken dat ik dat nooit deed of zal doen!

Feit dat de prompte reacties op mijn post over “ogen” er niet meer zijn, kwam door een onhandigheid. Ik wou een kleine wijziging aanbrengen in de post en hopla door een verkeerde move was ik mijn hele bericht kwijt en heb het dus moeten opvissen uit de concepten prullenbak, alleen zijn daar geen reacties meer. Ik kan ze recupereren uit mijn mailbox en plak ze hieronder… mijn excuses…