Start to create…

Start to create zo benoemde de school de fotografie module die ik momenteel volg. Deze nieuwe naamgeving is er gekomen om dubbel inschrijvingsgeld te vermijden. Meer dan eens dezelfde module volgen, resulteert in hogere kosten. Dat is vanwege de overheid zo bepaald. Persoonlijk zou ik die zonder morren betalen aangezien ik er aardig wat vreugde uit haal. En dat plezier mag wat kosten.

Invullen doen we die module in onderling overleg in de les. Leraar polst naar onze interesses en de agenda wordt zodanig ingevuld dat ieder wat spek voor zijn bek krijgt.

Echter hoort er onvermijdelijk ook wat fotobewerking bij. De leraar is aldus genoodzaakt enkele lessen photoshop te geven. Ook dat is voor mij geen probleem aangezien ik op dat vlak bij de nerds van de klas hoor. Hoewel… dat eigenlijk niet echt opvalt… zo is het merendeel van onze groep. 😂

De evaluatie opdrachten situeren zich dus ook in die regionen.

Mijn eerste opdracht, denk ik, heb ik al tot een goed einde gebracht.

Eigen foto
Licentie vrije foto van internet
Eindresultaat van de opdracht

Deze luidde als volgt:

TAAKOMSCHRIJVING:

EINDPRODUCT

  • Foto met verhouding 20/30, 300dpi, met vervangen lucht.

OPDRACHT

  • Maak een foto (portret, landschap,…) waarin een lucht te zien is.
  • Zoek een licentievrije foto van een lucht op het internet met een hoge resolutie.
  • Open jouw foto in Adobe Photoshop. Vervang vervolgens de lucht van deze foto met de foto die je op internet gevonden hebt.
  • Verander de grootte van je foto in het formaat 20/30cm, 300dpi, kleurruimte sRGB.
  • Upload de originele foto, de licentievrije foto en het eindresultaat op Moodle.

Na The Crown…

Nadat ik de laatste aflevering van The Crown doorworsteld heb, is het nu tijd om in uitgesteld relais te luisteren naar de Klara Top 100 en spoel ik wat minder bevalt gewoon door.

Ik deed dit jaar geen gooi naar een plekje met mijn voorkeuren. Het is dan ook verdomd moeilijk om zelf een top samen te stellen… ik kan niet kiezen!

Maar dat Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt weer nummer 1 werd, verbaast me niks.

https://youtu.be/TJ6Mzvh3XCc

Die tijd van het jaar…

Het is weer zover! Van alle kanten word je om de oren geslagen met kersttoestanden. De eerste kerstmarkten in de tuincentra openden enkele weken geleden al de deuren.

Dat ik er een hekel aan heb, verkondigde ik hier al eerder. Vroeger trokken we rond de kerstperiode steevast enkele dagen weg uit de “bewoonde” wereld. We verkasten naar een vakantiehuisje ergens afgelegen in “dardennen” en hielden ons met ons gezinnetje afzijdig van die hele kerstbazaar.

Sinds enkele jaren hebben de bewoners van onze straat het plan opgevat om mee te dingen naar “mooist verlichte” straat van de gemeente. Vorig jaar eindigen ze, tussen haakjes, op de tweede plaats, iets wat het “comité” onterecht vond. Ik had nooit de intentie, gezien mijn afkeer van het hele gebeuren, om ook in mijn voortuin verlichting aan te brengen. Onder lichte druk van hubby heb ik de voorbij twee jaar dan toch een miniem aan moeite gedaan en wat lichtjes gehangen. Hij hecht meer waarde aan… “wat zullen de buren wel niet zeggen” dan ik. Mij laat dat siberisch koud.

Voor zijn gemoedsrust gaf ik dan maar toe en heb ik getracht het op een wat creatieve manier en ietwat stijlvol aan te pakken. Op sommige plaatsen zie je toch echt een hoop kitsch verschijnen. Slechts hier en daar een leuk uitgewerkt thema.

Meestal begint het comité, bestaande uit de overbuurvrouw en de buurvrouw van twee huizen verder, aangevuld met wat vrijwilligers, al begin november aan een eerste brainstorm. Ik ga er niet in mee… met hun thema’s als het uitbeelden van een sprookje of dergelijke.

Dit jaar echter blijft het stil! Geen oproep om samen te komen om een volgende parade voor te bereiden! Geen gedoe dit jaar!

Met dank aan de vermaledijde energiecrisis!

The Crown…

Enkele weken geleden, zo ongeveer toen “the Queen” het aardse leven voor bekeken hield, kwam het bericht binnen dat het vijfde seizoen van The Crown kortelings op Netflix van start zou gaan.

Anglofiel zijnde vond ik dat uiteraard best leuk nieuws. Toen het zover was dacht ik, dat het net als bij de vorige reeksen, weer bingewatchen zou worden.

Niet dus… met mondjesmaat kijk ik en soms krijg ik niet eens een hele episode verteerd.

Waaraan dat ligt? Ik vrees dat wat mij betreft de casting director zijn job niet goed heeft vervuld.

The Queen en Diana kan ik met wat moeite nog pruimen, maar Charles en The Duke of Edinburgh! Nee, dat is geen goede match mijns inziens.

Beide acteurs zijn wat fysiek betreft voor mij niet geschikt en Philip lijkt in seizoen 5, in de jaren negentig en zelfs daarvoor al een ouwe vent van bijna 100.

Veel beter ware het dat ze de acteurs uit seizoen 3 en 4 in de make-up stoel hadden geplakt en een goeie make-up artist had hen met de nodige middelen twintig of zelfs dertig jaar ouder kunnen laten lijken.

Ach, waar maak ik me druk over… ‘t is maar fictie, nietwaar?

Blij …

Eindelijk nog een keertje een avondje uit en buiten het feit dat de voorstelling me best beviel, werd ik gewoon blij van het enthousiasme van de mens in de stoel naast mij. Hij genoot met volle teugen van het optreden van ene Bobby Bruce and his Neil Diamond tribute band. Vanaf de eerste noot muziek kwam op die man zijn lippen een glimlach die daar het ganse optreden bleef.

En dat maakte me blij…

Alsook nearly as good… as the real Neil Diamond… mister Bobby Bruce…

Ja, het mag…

De Croo en co mogen wat mij betreft effectief 20.000 euro inleveren! Als hij dat zelf voorstelt, zal zijn jaarloon wel navenant zijn… maar dat wisten we al, zeker!

Kan hij dat bedrag missen?!

Voor mensen zoals ik en zij die het nog minder goed hebben, is dat toch even slikken.

Ik krijg amper 3/4 van dat bedrag op jaarbasis.

Goe bezig… hier in België … maar dat wisten we ook al langer zeker!

Postjes…

Een tijdje geleden gingen we architectuurfoto’s maken van het vernieuwde zwembad in onze gemeente.

@Daisy

Achter de balie zat een jonge vrouw die ik van ergens meende te kennen. Na eventjes in de trappenhal bezig te zijn geweest, viel mijn eurocent. Ik zag haar wel eens met pa, ma en zus bij mijn toneeloptredens. Ma is schoonzus van voorzitter toneelvereniging en pa en daar gaat het uiteraard om is jarenlang schepenen geweest in onze gemeente tot bij vorige verkiezingen een machtswissel plaatsvond en hij nu tekent als voorzitter en raadslid van de gemeenteraad.

Vandaar dus dat die jonge dame (zonder hierbij haar kwaliteiten in twijfel te trekken) een postje te pakken kreeg op de gemeentelijke arbeidsmarkt.

Die gedachte bracht me terug naar mijn eigen eerste exploten op de arbeidsmarkt.

Mijn eerste sollicitatie was (😂) bij het gemeentebestuur van mijn toenmalige woonplaats.

Destijds was er een vanuit de overheid een project om schoolverlaters via een stagecontract aan de bak te laten komen. De werkgevers die een schoolverlater in dienst namen, kregen daarvoor een financiële tegemoetkoming.

Een oom van mij die bevriend was met één van de schepenen of raadsleden wist mij te vertellen van die job. Ik kreeg van hem bij die boodschap ook een lijst met de gegevens van alle schepenen en raadsleden. En het zou mij zeker ten goede komen bij de aanwerving als ik die mensen aan mijn kant zou hebben en ik kreeg de dwingende raad hen persoonlijk een bezoekje te brengen om mezelf voor te stellen.

Tegen heug en meug begon ik bovenaan die lijst.

Bij het buitenkomen van dat eerste bezoekje was het overduidelijk.

Ammehoela! Dit was de eerste en de laatste keer! Wil men mij die job niet geven omwille van mijn kwaliteiten en competenties… dat ze die dan steken, waar de zon…

Ik kreeg de job!

Het was voor mij overduidelijk, heel cru gezegd, nooit of te nimmer zou ik aan een baan proberen te komen via gatlikkerij.

Ik zag en hoorde tijdens dat jaar wel meer dingen die het daglicht niet verdragen. Er gebeuren overal wel van die zaakjes maar op overheidsgebied en dat is algemeen geweten, is het toch wel flagrant.

Ik was nadien enkele maanden werkloos, volgde een extra opleiding bij de VDAB en ging nadien aan de slag bij de werkgever waar ik tot aan mijn pensioen twee jaar geleden, mijn eigen gereide koers heb gevaren.

Opdracht…

Niet echt Spaans benauwd kreeg ik het gisteren na een telefoontje van een nichtje van hubby. Toch lichtelijk een klein paniekske. Allez tóch van die aard dat ik er vannacht een nachtmerrie door had.

Volgende zondag geven zij en haar echtgenoot een tuinpartijtje voor de familie met als reden dat ze beiden de kaap van de vijftig hebben gerond en ze “zoveel” jaar in het bezit zijn van een officieel boterbriefje.

Haar vraag was of ik, aangezien haar mama (zus van hubby) toch ook al gevraagd had van wat sfeerfoto’s te maken, ook niet wat familieportretten wilde schieten. Ze hadden het daar al vaker over gehad van een mooi portret van alle kinderen te laten maken voor bij hun ouders boven de schouw! Maar ‘t was verdomd moeilijk om iedereen gelijktijdig bij een fotograaf te krijgen en nu deed die gelegenheid zich een keer voor en of ik dan niet fotograaf van dienst wilde zijn.

Ik ben niet zo een portretfotograaf vandaar die lichtelijke paniek.

Tijdens de fotoles als er portret op de agenda staat, kijk en luister ik wel maar hou me meestal op de achtergrond en laat hen die daar meer vreugde uit halen hun gang gaan. We kunnen ook niet allemaal tegelijk rond het model hangen, maar nu heb ik het dus vlaggen.

Hoe stel ik best mijn toestel in? Welke lens gebruik ik best? Ik ben alvast wat gaan inlezen maar zal toch ter plaatse de situatie moeten inschatten qua omgeving, licht en dergelijke…

Ik begon in ieder geval al met de voorbereidingen. Batterijen worden geladen, SD-kaartjes geformatteerd dat zijn zowat de dingen die vandaag op het programma staan terwijl ik wacht op afkoeling en stillekes hoop dat ik deze opdracht volgende zondag tot een goed einde breng.

Dresscode…

Met de hitte tijdens de voorbije dagen wordt aan de dresscode wel eens getornd.

Een deftige bermuda en hemd met korte mouwen of polo voor de man en een zomers tenuetje voor de vrouw het kan en mag wat mij betreft in bepaalde omstandigheden.

En binnenshuis mag het ook best was losser en luchtiger. Sta ik mezelf ook toe. Maar van zodra we ons buitenshuis begeven, hult hubby zich in een lange broek, weliswaar in luchtige zomerstof en zelf zal ik nooit in een mouwloze top en kortgerokt de deur uitgaan. Zou met mijn fysieke kenmerken ook geen zicht zijn, maar dat terzijde. Ja, en ook voor mij is het warm/heet maar ik doe het niet.

En misschien ben ik wat conservatief op dat vlak, maar er zijn grenzen.

Zo had ik enkele dagen geleden toch mijn bedenkingen bij de thuisverpleegster die bij de buren elke ochtend haar opwachting maakt om de geopereerde knie van de buurvrouw te verzorgen.

Ik zag haar weer wegrijden en schrik nu niet, eh… in niks meer dan een bikinibroekje en t-shirt!

Ongezien en ongehoord!